Mystiek in de Alpen

Door Julia te Velde

Jaren geleden gingen we met vrienden naar de wintersport. Mijn leven is op dat moment in een ingrijpende overgangsfase. Ik ben me net bewust geworden hoeveel gevoel ik altijd onderdrukt heb en hoe smal mijn rationele en carrièregerichte leven eigenlijk is. Ons huwelijk verkeert in een crisis. Ik doe mee met alles in deze vakantie, maar leef mijn eigen innerlijke wereld vol gevoel en verwarring.
Op een middag maak ik een wandeling door de besneeuwde alpenweiden achter ons chalet. Het is prachtig weer. Op een bergweide ga ik met mijn rug tegen een oud, verlaten boeren schuurtje zitten, op een steen. Het uitzicht over de vallei en de besneeuwde bergen in de verte is schitterend. Ik vind het heerlijk alleen te zijn, en de warmte van de zon op mijn gezicht te voelen. Carlos Castaneda beschreef in een boek hoe hij visioenen bij de bergtoppen zag. Ik staar lange tijd geconcentreerd naar de toppen in de verte en wou dat mij dat overkwam. Maar ik zie niets. Dan geef ik het op, hef mijn gezicht naar de zon en sluit mijn ogen. Ik ontspan me en concentreer me op mijn ademhaling, rustig in- en uitademend. Ik probeer niet te denken, alleen te zijn. Mijn armen gaan tintelen, een diepe ontspanning komt over me, die spoedig overgaat in welzijn. Ik word me helder bewust van de weldadigheid van de zon, van de vogelgeluiden, alsof alleen zij en ik nog op de wereld zijn. Ik raak in een hoger bewustzijn, mijn ademhaling vertraagt en de energie in en om mijn lichaam begint te trillen met een hogere frequentie. Gelukzaligheid spreidt zich uit over me als een warme deken. Deze ervaring is me bekend uit eerdere meditaties. Maar nu ben ik meer open, door eenzaamheid, verdriet, verwarring. Het branden in mijn ziel, de diepte van mijn gevoelens maken me ontvankelijk. De trillingen van het heelal dalen neer in mijn lichaam. Ze verhogen de vibraties van mijn energie, tot ze in harmonie met het ritme van de kosmos trillen. Mijn armen en benen lijken gewichtsloos te worden. Innerlijk hoor ik mijn lichaam zoemen, het voelt alsof een aangename stroom van onmenselijk sterke voltages door mijn lichaam gonst. Mijn schedel lijkt zich te openen, het voelt verruimend, vrij. Ik word gelukkiger en gelukkiger. Ik probeer niet te denken en te laten komen wat komt. De steen waar ik op zit lost in me op. Ik voel hem niet meer. Mijn hoofd en lichaam openen zich verder en versmelten met het heelal. Ik ben niet meer, maar weet dat ik nog ben, omdat ik bewust ben. Ik ben alleen nog bewustzijn, zonder lichaam, tijdloos.
Mijn lichaam is versmolten met de steen waar ik op zit, met de bergweide, met de alpen, met de hele wereld. Ik ben de steen, de bergweide, de alpen, de hele wereld, iedereen. Wij zijn één. Ik ben niet meer. Alles is mij, ik ben alles. Ik sta open voor iedereen en alles. Diepe, diepe ontroering maakt zich van me meester. De tranen van extatisch geluk springen in mijn ogen. Of zijn het tranen van eenzaamheid? Helder zie ik dat hier, waar alles één is, ook vreugde en verdriet hetzelfde zijn. Dankbaarheid voor deze hogere wijsheid vervult me. Ik ben verbonden met alles wat is, dat ervaar ik ten diepste. Ik ben verbonden, vol liefde en mededogen. Ik ben liefde, totaal, één met alles.
Hoe lang het duurt weet ik niet, misschien een minuut, misschien een half uur. Dan kom ik terug op de wereld, in mijn lichaam. Ik blijf een tijdje zitten en breek een stukje af van het donkere hout van de oude schuur waar ik tegenaan zit. Dat neem ik mee als symbool, als herinnering. Dan loop ik langzaam terug naar ons chalet. Ik glij uit op de sneeuw en val bijna. Ik schrik ervan dat zo iets futiels, zo'n aards ongemak me nog kan overkomen. Stemmen komen me uit het chalet tegemoet. Marilise staat te koken. "hoe was de wandeling" wordt me gevraagd. "Heerlijk" antwoord ik. Ze zullen het niet begrijpen. Mijn man vertel ik het wel, zachtjes. Hij antwoordt :"dat heb ik ook wel meegemaakt, fijn hè?". Ik wou dat ik niets gezegd had, en ga Marilise helpen met uien snijden.

Al gauw besef ik dat op dat moment in de alpen in elke cel van mijn lichaam liefde werd geplant, blijvend. Een hemels wonder transformeerde mij, ik ben voor eeuwig verrijkt. Oorlogsberichten in de krant brengen tranen in mijn ogen. Het spel van de zon en de wolken ontroert me meer dan ooit. Mijn behoefte om buiten, in de natuur te zijn wordt groter. Ik ga meer joggen, het heerlijke gevoel van bloed dat stroomt door mijn hele lijf, bij elke inademing de bomen, de wolken en de frisse lucht in me opnemend.
In contacten zoek ik meer warmte en diepgang. Ik wil me inleven in de achtergrond, de denkwereld van de ander en vanuit mijn hart meeleven.

In dat tijdloze moment maakte ik de zin van het leven mee, de staat van zijn waar we veelal onbewust naar terughunkeren, de goddelijke staat van één zijn, van niet meer afgescheiden zijn, van ultiem geluk. De mens als goddelijk wezen. Een boeddhistische monnik die ik jaren later ontmoette noemde dit een "trip to heaven". Ik ben eraan herinnerd waar ik vandaan kom en waar mijn bestemming ligt. Ik wist het al, maar was het vergeten. Ik weet nu wat de zin van het leven is, want ik maakte hem mee. Dit blijft eeuwig mijn inspiratiebron.
Ik zal nooit meer dezelfde zijn. De werkelijkheid heeft mijn grenzen verlegd. Mijn waarden, mijn manier van kijken waren al aan het veranderen, maar zijn nu ingrijpend verdiept. Godsdienst krijgt een andere betekenis. God is geen persoonlijke God buiten mij, maar God
is in mij. Wij allen zijn God, God is alles en niets. Geloven is voor mij weten geworden.

Mijn milieubewustzijn is nu verankerd diep binnenin me, want ik heb ervaren dat ik de bergen, de bomen, de hele natuur ben. Anderen of de natuur benadelen is jezelf benadelen. Geven aan anderen is geven aan jezelf. Discriminatie betekent dat je ook voor jezelf geen respect hebt. Hoe moet je nu tegen je concurrenten in het bedrijfsleven aankijken? Een zijn betekent meer samenwerken, gemeenschappelijke belangen zoeken in plaats van concurreren ten koste van elkaar. Dat zie je ook steeds meer gebeuren, maar waar ligt de grens?

Door het beleven van vreugde en verdriet in de eenheidsstaat ben ik gaan zien dat tegenstellingen één zijn, ze zijn slechts uitersten van hetzelfde. Ze bestaan bij gratie van elkaar, ze vullen elkaar aan. Een monnik vertelt me later: "Er is niet simpelweg sprake van wit en zwart. Juist het samenkomen van de twee geeft vorm aan creativiteit. In zekere zin heeft zwart altijd een stipje wit in zich en wit altijd een stipje zwart. Net als het yin-yang symbool. Als er alleen maar wit is is er geen volle kracht. Ook niet als er alleen zwart is. Maar wanneer ze in het midden samenkomen dan beweegt energie en ontstaat kracht. Dan is er volledig 'weten' van het geheel.
Boosheid (iets wat ik onderdruk) is dus goed als het gebalanceerd is en een goed doel dient. Zelfs Jezus Christus werd boos. Hij schopte de slechteriken uit de tempel en zei: word wakker. Hij werd soms op vrienden boos, om de boosheid in hen op te wekken. Ook moeder aarde wordt boos omdat de mensen afval en rotzooi op haar blijven gooien. Door wervelstormen en aardbevingen geeft zij de mensen op hun donder.
Als je de heelheid ziet zie je ook de splinters die nog niet in de heelheid zijn opgenomen. Je kan wit en zwart zien, lelijkheid en schoonheid. Het ene vult het andere aan en toch is er scheiding. Jij hebt dat ene moment van heelheid meegemaakt waarin er perfectie is in alle dingen".

Ook ben ik me gaan realiseren dat geluk in mezelf ligt. Mijn innerlijk is de toegangspoort daartoe. Wat is het geruststellend te weten dat ik alles wat ik nodig heb in me draag. Ik hoef nooit meer bang te zijn voor eenzaamheid of verlies. Komisch genoeg is mijn oude lijfspreuk weer toepasselijk :'uiteindelijk moet ik het toch allemaal zelf doen'. Maar vroeger bedoelde ik dat hard: ik wil van niemand afhankelijk zijn en voor mezelf zorgen. Nu voel ik het zacht, met open hart: ik creëer mijn eigen werkelijkheid en geluk, in verbinding met anderen.
De ervaring van alleen bewustzijn te zijn, zonder lichaam, was voor mij een objectieve werkelijkheid. Hoe bestaat het dat mensen ontkennen dat dit bestaat. Er zijn zelfs mensen die ontkennen dat we een energielichaam hebben, terwijl ik het heb leren voelen en vele anderen aura's zelfs in kleuren kunnen zien. Hoe bestaat het dat ik nooit op school of elders leerde dat er naast het uiterlijke, tastbare zo'n rijkdom aan innerlijk en onzichtbaar leven bestaat. Ik zie nu hoe beperkt onze wetenschap en onze maatschappij zijn met hun denkmodellen van logica en het zintuiglijk waarneembare. Ons leven omvat zoveel meer dimensies.

Na de vakantie zoek ik boeken om te begrijpen wat er gebeurde. In een boek over mystiek vind ik totale herkenning. Er staat: mystieke ervaringen hebben veelal een ingrijpende verandering van persoonlijkheid en wereldbeeld tot gevolg. Ze leiden tot grote inspiratie en maken veel creativiteit los.
Kenmerken van een mystieke ervaring zijn:

Onbeschrijfelijk : Onze woordenschat schiet totaal tekort om deze buitenzintui-
gelijke ervaringen weer te geven. Zelfs dichters zijn er nooit in
geslaagd. Eigenlijk zijn ze niet over te dragen en kunnen alleen mensen die zelf dergelijke ervaringen gehad hebben ze begrijpen.
Buitenzintuigelijk: Ze overschrijden tijd en ruimte.
Eenheid en verbondenheid: Er is sprake van een sterk gevoel van eenheid in het diepst van je wezen, inzicht dat alles met alles verbonden is, dat jezelf een deel bent van een groter geheel.
Intens positief: Er zijn gevoelens van totale liefde en mededogen. Omdat je weet dat je één bent met allen vergroot dit je begrip, inlevingsvermogen en verdraagzaamheid.
Objectieve waarde: Er is een objectieve waarde in de mystieke beleving , die alles te boven gaat, doordat je via hogere inzichten in aanraking komt met absolute waarheid, hogere kennis en de universele werking van dingen. (Dit 'zeker weten' ervaar ik ook wel in' gewone' meditatieve staat, als ik plotseling, buiten rationele gedachten om inzichten krijg, die gepaard gaan met kippenvel of onverwachte tranen.)
Alle baanbrekende natuurwetenschappers waaronder Einstein waren mystici. Zij overstegen
de wetenschap, en hadden toegang tot hogere en meer duurzame werkelijkheden. Ook bekende componisten schreven vanuit een verbinding met het hogere, ontdek ik.

Ook lees ik: De mens ervaart zichzelf als gescheiden van de rest. Dit is een soort optische illusie van het bewustzijn. Deze illusie is een soort gevangenis, die ons beperkt tot onze persoonlijke verlangens en onze genegenheid voor een paar geliefden. Door meditatie kunnen we ons bevrijden van de gevangenis van de individualiteit. Want als we mediteren overstijgen we onze emoties, verlangens en gehechtheden, en kunnen die observeren vanuit een "hogere" positie als een deel van ons, dat echter niet bepalend meer is voor wat we doen, omdat we ons niet meer met dat deel identificeren. Door meditatie kunnen we ervaren dat we niet gescheiden zijn van de eeuwige geest. Dan zijn we één met alles op een volmaakt tijdloze manier.

Eenmaal thuis wil ik graag mijn ervaring delen met anderen, dit prachtige met bezieling uitdragen. Op een rustig moment vertel ik het verhaal aan een collega, van wie ik inschat dat hij het wel zal begrijpen of tenminste waarderen. Hij reageert: "hoezo leek het of 3000 volt stroom op je stond (dat had ik zo beschreven), hoe weet je dat het niet 4000 volt was". Ik word voorzichtiger, maar pols toch de reacties van een aantal vrienden en collega's. Eén reageert al snel: "ik moet niets hebben van het metafysische en esoterische, dat is iets voor zweverige figuren en sektes". Een ander zegt: "back to the sixties en geitenharen wollen sokken". En "pas op dat je de cliënten (ik ben organisatie adviseur) niet gebruikt om je persoonlijke behoeften op te projecteren". Ik voel me onbegrepen in de essentie van mijn ervaringen. Het doet pijn, ik voel me er zo alleen in. En zo machteloos het uit te leggen. Waarom, waarom begrijpen zo weinig mensen dit. Mijn bezieling blijft, maar het verhaal van de alpen vertel ik niet meer. De zekerheid zit diep in me, die kan niemand me ontnemen.

Wat zou ik graag het ultieme geluk van deze mystiek in de alpen opnieuw beleven. Monniken wijden hun hele leven aan het toegroeien naar een verlichte staat. Eén van hen zei: " hou niet vast aan je ervaringen, want zij creëren en vernietigen van binnenuit en dan creëren ze opnieuw. Hou niet vast aan perfectie. Laat het gaan, zodat je de beweging, het komen en gaan kan observeren. Na de dag komt de nacht. Na een zonnige dag komt een bewolkte dag. Je kan de zonnige dag niet vasthouden. Daarom voel je soms de pijn, het verdriet van de mensen in de wereld. Hecht ook daar niet aan, weet dat ook dit voorbij gaat".

juliatevelde@zonnet.nl