Aanmelden voor de nieuwsbrief

2012 en het tijdperk van eenheidsbewustzijn

Een aantal jaren geleden vertelde een kennis me dat ze ging verhuizen naar Chennai, India (het voormalige Madras). "Spannend, laten we contact houden", zei ik. Een paar maanden later vroeg een vriendin of ik meeging naar een ashram in de buurt van Chennai. Ik heb een regel: twee keer hetzelfde tegenkomen betekent ‘let op', want toeval bestaat niet. Maar, zei ik tegen ‘Boven', als ik iets heb met Chennai, geef me dan nog een teken, want dit is te magertjes.

Kort daarna was ik op een afscheidsreceptie bij de ABN/AMRO (nog in de goede tijd). Een kennis kwam naar me toe."Hoe gaat het?" vroeg ik.

"Goed" zei ze, " ik ben net terug van vakantie".

"Waar was je?"

" In Chennai, India, bij twee avatars".

Even later kwam een manager van ABN/AMRO bij ons staan. Enthousiast vertelde hij over een project dat de bank doet met Habitat for Humanity. Ze bouwen huizen voor de armsten in de wereld. Hij had zelf net twee weken  in de modder van een bouwput gewerkt in ..... Chennai.

Zo is het wel genoeg, de boodschap is overgekomen, zei ik tegen ‘Boven'.  Maar wat moest ik met Chennai? Ik  wilde er helemaal niet naar toe.

Het weekend daarna volgde ik een workshop . Toen  ik in de pauze dit verhaal vertelde zei de trainster, "bij die avatars in Chennai heb ik een opleiding gevolgd, hier heb je de adresgegevens."

Het gaat om de Oneness University van Sri Amma en Sri Bhagavan.  Het jaartal 2012 springt eruit in de visie die ik op hun website lees.  Daar heb je het weer. De vorige keer schreef ik over 2012 als zwaartepunt in de evolutie van de aarde naar een hogere dimensie met ruimer bewustzijn. Zij noemen het komende tijdperk dat van eenheidsbewustzijn. Nou, daar heb ik ook wat mee.

 

Op mijn 35ste had ik een mystieke eenheidservariing (zie  blog / mystiek in de alpen) die mij transformeerde, ten diepste. Ik ervaarde in hoger bewustzijn dat ik de ander ben, de natuur, alles . De ervaring was van een orde van geluk, die we op aarde niet kennen. Er werd liefde geplant in elke cel van mijn lichaam, blijvend.

Een monnik noemde het later ‘een trip to heaven'. Geen enkele reis, maar een retour. Met ogen van eenheid ( ik ben de ander) keerde ik terug op een aarde in afgescheidenheid (ik en de ander).

De eerste astronauten ervaarden ook eenheid. Ik las: ‘ze waren diep onder de indruk van het feit dat de wereld vanuit de ruimte gezien geen nationale grenzen kent. Wanneer je kijkt vanuit voldoende perspectief verdwijnen scheidslijnen. Dan beseffen we de ondeelbaarheid van het geheel, de samenhang en de verbondenheid van alle dingen. Scheidslijnen zijn creaties van mensen en we creëren zelfs instituties en identiteiten daaromheen. We kijken vanuit een programmering van fragmentatie, een illusie die we zelf creëren en instandhouden.'

Ik bleek totaal in verwarring. Het zou drie jaar duren voor ik een nieuwe balans vond. Ik wist niet meer hoe de wereld in elkaar zat, leefde in een roze wolk van harmonie en liefde en alles wat er mee botste  leek uitvergroot te worden.

 

Uit mijn dagboek:
Ik  voel me vervreemd in deze mannencultuur, die me tot voor kort zo eigen was. Ze zitten in een patroon van aanvallen en verdedigen, proberen elkaar te overtuigen, praten bezwaren en angst weg en denken dat ze het moeten oplossen voor de ander. Tegendenken noem ik dat. Je stelt steeds een opmerking vierkant tegenover de woorden van de ander in plaats van mee te vloeien met hem, hem dieper te begrijpen zodat een oplossing kan ontstaan. De communicatie is niet fout of slecht, maar behoorlijk ineffectief, omdat de invloed van de emotionele lading van een ieder onbewust is.

 

Omdat alle weerstand en gebrek aan verbinding me nu opvallen, leer ik ook mezelf  in een rap tempo beter kennen. En dus neem ik ook weer meer waar bij anderen. Ik zie de angst die zit achter de politieke spelletjes en de verborgen agenda's. De angst voor verlies van macht die een fusie blokkeert, de angst om vrijheid te verliezen die leidt tot het achterhouden van informatie en het subtiel frustreren van de samenwerking. Ik zie hoe het gebrek aan hartverbinding met nieuw geacquireerde bedrijven synergie onmogelijk maakt.

Een ruimer bewustzijn kan ons bevrijden uit de gevangenis van deze onbewuste angsten, onze oude programmeringen en de illusie van afgescheidenheid.

 

Ergens las ik een definitie van eenheidsbewustzijn: ‘dit is het bewustzijn dat wij allen, mensen, dieren, planten, de natuur, gedragen worden door één goddelijke kracht en dat wij elkaar gespiegeld zien in elkaar.' Het gaat om een  doorbraak van hoofd- naar hartbewustzijn.

Hoe zou het zijn als overal op aarde heerste? Onze wijze van denken, handelen en communiceren  met elkaar zou volkomen anders zijn. Ieder weet dat geven aan een ander geven aan  jezelf is. En dat discrimineren  betekent dat je ook voor jezelf geen respect hebt. Schaarste denken, jacht op status, geld en erkenning maken plaats voor dienstbaarheid, overvloed, gunnen, welzijn, creatie met gemak.

 

Vier keer Chennai. Een teken van het groeiende eenheidsbewustzijn op aarde. De verkiezing van president Obama getuigt  hier van. De evolutie is echter niet buiten ons, maar in ons. Het niveau van eenheidsbewustzijn ontwaakt diep in onze harten.

Vier keer Chennai. Een teken om je hart open te houden voor de kracht van eenheid.  Dit is ons aller belang, want  wij zijn een.                             

 

Julia te Velde

juliatevelde@zonnet.nl