Aanmelden voor de nieuwsbrief

Welke managers en medewerkers springen mee in de Gouden Tijd?

Michelangelo kennen we allemaal als één van onze grote kunstenaars. Zelf zegt hij daarover dat hij het beeld dat in een stuk marmer verscholen zit, moet verlossen. En daar voegt hij dan nog aan toe dat het beeld zelf ook verlost wil worden. Zijn kunstenaarschap bestaat uit twee delen: zijn eigen meesterschap en het besef dat hij wordt geleid door krachten die buiten hem om gaan.

Uitvinder en wetenschapper Jonas Salk (die van het vaccin tegen polio) benoemt het als een toegang zoeken tot de steeds verder reikende dynamiek van het universum, waardoor de evolutie zelf kan worden ervaren als een actief proces dat door eigen keuzes kan worden bestuurd. En daarin zijn dezelfde twee delen herkenbaar die ook bij Michelangelo te zien zijn.

Hoe doen ondernemers dat?
Onderzoek onder leidende ondernemers leert dat het belangrijk is om een opkomende realiteit te kunnen zien, er op te kunnen anticiperen en er in harmonie mee om te gaan. Iedere verdergaande vernieuwing is gebaseerd op een innerlijke ontdekkingstocht, waar het weten aan de oppervlakte komt en gekend kan worden. De twee delen zijn weer te herkennen.

De innerlijke ontdekkingstocht, de ontwikkeling van persoonlijk meesterschap, is een moeilijk proces. Het vraagt om een andere manier van leren. De oude methodes van leren voldoen niet langer. We kennen ze allemaal: de opvoedingspatronen, de schooltijd en alle vormen van culturele overdracht. Onze hersenen zitten er vol mee. Allemaal patronen van vluchten-of-vechten die we gebruiken in allerlei situaties. Gaat helemaal vanzelf. Is reactief van karakter. We denken en handelen vanuit een vast en vertrouwd kader. Als we iets nieuws tegenkomen dat niet in het kader past, wijzen we het af. Met hand en tand zullen we ons verdedigen en we hebben altijd gelijk. En onze leerpatronen leiden er toe dat we dezelfde dingen steeds beter gaan doen. Zo creëren we een veilige omgeving, afgezonderd van de grote wereld daarbuiten.

Presence
Voorgaande is ontleend aan het boek ‘Presence’ van Peter Senge e.a. (2006, uitgeverij Academic Service, ISBN 90 5261 5260 8). Het begrip Presence wordt door Senge geïntroduceerd als antwoord op de vraag hoe een weg gevonden kan worden naar nieuwe en gezonde toekomstvelden.

freedom.jpg

En hij legt een link naar allerlei spirituele stromingen die al duizenden jaren met andere dimensies van zijn in de weer zijn en die allemaal in de kern naar hetzelfde wijzen: menselijke groei en de zoektocht naar waarheid, wijsheid en vrijheid. Het komt er op neer dat veranderingen voortkomen uit het combineren van een veelheid van perspectieven en uit een begrip van de groeikracht van de natuur. En dat leidt tot het begrip dat de Kosmos of Moeder Aarde de uiteindelijke leermeester(es) is.

Veranderingen
In het dagelijks leven ben ik manager bij een landelijk bedrijf met 27 lokale vestigingen. Aan één van die vestigingen geef ik (met een team) leiding. We zijn een op procedures draaiend bedrijf, erg bureaucratisch van aard. Bureaucratie op zich is niet verkeerd. Het is niets anders dan een manier van organiseren van je werk. En dat doet een bureaucratie erg goed. Zo komt er altijd schoon drinkwater uit de kraan en hebben we continue stroom. En als wij vastgesteld hebben dat jij recht hebt op een uitkering, kun jij er op rekenen dat wij stipt op tijd een bedrag op jouw rekening storten. Jammer is alleen dat wij er zo lang over doen om vast te stellen of jij eigenlijk wel recht hebt op die uitkering. En wij begrijpen ook niet zo goed waarom jij zo veel haast hebt. En natuurlijk is het jouw goed recht om een klacht in te dienen, maar denk maar niet dat je gelijk hebt.

Langzaam aan zijn wij gaan begrijpen dat de buitenwereld iets anders van ons is gaan verwachten dan dat wat we altijd gewend zijn geweest. En dus gaan we reorganiseren. Prima, sta ik helemaal achter. We maken de omslag van onpersoonlijk en procedureel werken naar samen werken en samenwerken in en met resultaatsverantwoordelijke teams. Het heeft wat gepraat gekost, maar de start is gemaakt. Nieuwe teams zijn samengesteld, nieuwe werkplekken ingericht, teamoverleg heeft een nieuwe impuls gekregen. Het voelt aan als een wonder: de energie kan veel vrijer stromen dan voorheen en nagenoeg iedereen lijkt dat op te pikken. Het wordt steeds lichter, zo lijkt het wel. We zijn nog maar net begonnen, de eerste echte strubbelingen moeten nog komen. Toch ben ik nu al trots op wat we bereikt hebben.

Schaduwkanten
Ondanks dat voel ik mij soms behoorlijk klote. Daar waar het licht toeneemt, groeit ook de schaduw. De uiterlijke veranderingen hebben hun weerslag op het innerlijk. Alle verhoudingen op het werk veranderen en dat vraagt om een andere wijze van relateren aan de medewerkers, aan mijn eigen bazin en aan collega managers. En dan komt ook die schaduw met al dat karmische gedoe naar boven. En ook nog eens alles tegelijk.

Een collega steekt de lont in het kruitvat door naar mij toe denigrerend en minachtend te doen. En mijn eigen minachting overspoeld me volledig. Sindsdien zie ik overal minachting en denigrerend gedrag. En ervaar ik vooral de pijn van mijn eigen minachtende gedrag. En in de omgang met de managers van de zusterkantoren ervaar ik op pijnlijke wijze mijn rol in die relaties: jaloezie en afgunst. En dat roept herinneringen op aan de kindertijd. Vechten met mijn oudste zus omdat we het speelgoed niet willen delen. Vechten om aandacht bij moeder. Ik herinner me de droom van een jaar of wat geleden waarin ik een fietstocht maak met mijn zus. Zolang we met z’n tweetjes zijn is alles goed. Als het beeld veranderd in een groepstocht, omdat de vriendinnen van mijn zus er ook ineens zijn (en dat zijn er nog al wat) en dan is de ontspannen sfeer veranderd in een competitief gevecht. En met mijn tweede zus is het niet veel beter gesteld. Pappa’s kleine meid, nou mooi niet, dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik. En waarom denkt mijn moeder eigenlijk dat ze mij kan commanderen? Ik ben toch zeker de man in huis en de baas.

En dan zijn er heel af en toe die vage beelden die zo oud zijn en zo ver weg. En de twijfel. Is het echt of gaat mijn fantasie weer eens met mij op de loop? En de angst voor die ongeziene maar o zo grote en niet te beheersen krachten is er dan ook. Niet bewegen is het motto, wordt je ook niet gezien. Atlantis mag dan ten onder zijn gegaan, het karma en de pijn duidelijk niet.

Alle karmische patronen beginnen duidelijk te worden. Het is niet mogelijk daar woorden aan te geven. Het is een intuïtief begrip, een innerlijk weten. Het ontstaat daar waar heden en verleden in elkaar over gaan. Jammer dat de toekomst achter de sluier verborgen blijft.

Wie springt mee naar de Gouden Tijd?
Het is duidelijk dat ik nog lang geen Michelangelo ben. Gelukkig heb ik nog afspraken staan voor healing-reading sessies. Eens kijken wat nog geheeld mag worden. En er is hoop. Tijdens de laatste transmissie van de workshop Kosmisch Vuur II ben ik even naar de bioscoop geweest. Het was een beeld van een mooie jongen die een berghelling met bloemenweide afloopt en een diepe afgrond nadert. Dan klinkt een stem: vertrouw, spring, je zult zacht landen.

Nu ik wakker wordt uit de flow van het schrijven en mijn ogen nat worden, heb ik nog één vraag. Wie springt er nog meer? Wie springt mee naar de Tijd van Eenheid?

 

Gerard ter Haar